Wuetzl in Sant?

Te Nost hept mich

ich sëin trouugewochse,

e Raope staapt mich voull,

mol siewe, mol nei

Plëiidr in tr Reih tecke mich zu

pal wean ich owr krouuß

loß tëin Nost louuß

ti krii Schëile vrplatzt,

un ich kuck mit praone Aage

naof ouf en Nëispaam, wie ’r in Wëint tanzt.

En Krack lest mich zoum,

voun trouwe wiet ti Hutwaat nuer

en krine Straaf ouf tes kscheket Eifasstuch,

mier fliige iwr unsr Hutr,

iwr Pearich un Ackr

Kstete un Uwr,

ti Keeget wiet staat ëiiwe,

frëim is ti Wiese,

frëim sëin ti Heisr, ti Pëink, ti Pëiim,

te Krack ruht sich ouf a Felme aos,

ti, wie e Ketze, sou kroot new’n Wek stëiit.

 

En Fuchs khëimt vrpei, un wie ti Fichs halt sëin

sou rawiniet

hot tëin Krack kleich ouukschmiet,

te Vougl macht toum san Schnowl aof

un kraakt laot in ti Luft,

lest mich en Sant nopfall un fliecht fuet.

Tes rout Ketietz stoumpt mich mit sanr feicht Nose ouu

knischt un wiet ine,

tass tesmol er soukoar

nouch tëimr woar, wie te schwatz tuot ouf en Paam

un sprëinkt kschwint trvou.

Ich plei elaa lëin un tëink,

tass ich kaanr sëin,

ter in Sant Wuetzl kricht.

Sou këit’s uns stoulze Schwoowe.

Ti Wierem frese man Leip raos,

iiwrich pleit nuer ti Schoole

zun zoumtrede.